شادي ، غـــم ، غرور ، عشق و... روزي خبر رسيد

 
كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت

پس همه ساكـنــيــن جزيره قايقهايشان را مرمت نموده و جزيره را ترك

 كردند

اما عشق مايل بـــــود تا آخرين لحظه باقي بماند

چرا كه او عاشق جزيره بود

وقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت

عشق از ثروت كه با قايقي با شكوه جزيره را ترك ميكرد

كمك خواست و به او گفت : آيا ميتوانم با تو همسفر شوم.

ثروت گفت :

خير نمي تواني من مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايــــقــــم دارم

و ديگر جايي براي تو وجود ندارد.

پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست

عشق گفت:

لطفا كمك كن و مرا با خود ببر

غرور گفت :

نميتوانم ، تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق مرا كثيف ميكني .

غم در نزديكي عشق بود

پس عشق به او گفت:

اجازه بده تا من با تو بيايم .

غم با صدايي حزن آلود گفت:

آه عشق من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.

پس عشق اين بار به سراغ شادي رفت و او را صدا زد

اما او آنقدر غرق در شادي و هيجان بود

كه حتي صداي عشق را نيز نشنيد.

ناگهان صدايي مسن گفت:

بيا عشق من تو را خواهم برد .

عشق آنقدر خوشحال شده بود كه كه حتي فراموش كرد

نام يار ديگرش را بپرسد و سريع خود را داخل قايق او انداخت

و جزيره را ترك كرد وقتي به خشكي رسيدند

پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد

كه چقدر به پيرمرد بدهكار است چرا كه او جان عشق را نجات داده بود .

عشق از علم پرسيد :

او كه بود ؟

علم پاسخ داد :

او زمان است .

عشق گفت :

زمان؟

اما چرا به من كمك كرد؟

علم لبخندي خردمندانه زد و گفت :

زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است...

امشب بار دیگر اسیر فرمانروای عشق گشته ام.

امشب دوباره در برابر لبخندی مهربان دل سپرده ام.

امشب نیز چون گذشته های دور در مقابل روح عاشق او زانو خواهم زد و

فرمانبردار و مطیع در برابر وجود مغرورش خواهم نشست.

تنها و بی پناه خود را پشت پرده های سکوت پنهان کرده ام شاید که شکار

نگاه پر از سؤال آن همیشه خوب نگردم.

اما می دانم

نگاه سرگردان و زخم خورده ام را بر دوش چشمان وی خواهم یافت و بار دیگر

 در اعماق دریای

دو چشم با محبتش غرق خواهم گشت... ...

خدا گفت:

پس می خواهی با من گفتگو کنی؟

گفتم اگه وقت داشته باشید.

خدا لبخند زد.

وقت من ابدی است.

چه سوالاتی در ذهن داری, که می خوای از من بپرسی؟؟

چه چیز شما را در مورد انسان متعجب می کند؟

خدا پاسخ داد....

این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند,

عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را میخورند.

این که سلامت شان را صرف بدست آوردن پول می کنند و بعد پولشان را خرج حفظ

 سلامتی می کنند.

این که با نگرانی نسبت به آینده زمان حال را فراموش شان می شود.

آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه در حال.

این که چنان زندگی می کنند که گویی هرگز نخواهند مرد و چنان می میرندکه گویی

 هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

بعد پرسیدم:

به عنوان خالق انسان ها می خواهید آنها چه درس هایی از زندگی را یاد بگیرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد:

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد,

اما می توان محبوب دیگران شود.

یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد, بلکه کسی است که نیاز

 کمتری دارد.

یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می توان زخمی عمیق در دل کسانی که دوست شان داریم

 , ایجاد کنیم و سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.

با بخشیدن, بخشش یاد بگیرند

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند, اما بلد نیستند احساس شان را

 ابراز کنند یا نشان دهند.

یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند.

یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند, بلکه خودشان هم باید خود

 را ببخشند.

و یاد بگیرند که من این جا هستم.

همیشه.

 بشینم انقدر گریه کنم که دیگه گریه هام خشک بشه.

دوست ندارم اشکامو کسی ببینه, چون تازگی فهمیدم اگه احساساتتو

 نشون بدی همه فکر میکنن که تو داری دروغ می گی و داری مظلوم نمایی

 می کنی.

تصمیم گرفتم احساساتمو تو خودم بکشم, چون هیچکسی درکشون نمی

 کنه و همه بهش می خندن.

ای کاش هنوز بچه بودم, ای کاش هیچوقت بزرگ نمی شدم....

حداقل اون موقع هیچکس به احساساتم نمی خندید و فکر نمی کرد که

دروغه.

اما حالا که بزرگ شدم, حالا که دیگه نمی تونم مثل بچه گیم از نشون دادن

احساسم ترس نداشته باشم , پس بهترین روش خفه کردنشونه.

شنیدم که می گن:

"قلب کسی رو که دوست نداری به خاطر غرورت نشکن اما غرورت رو به

خاطر قلبی که دوسش داری بشکن...."

تا دیروز به این حرف اعتقاد داشتم و انجامش می دادم اما الان دیگران بهم

فهموندن که اگه تو غرورت رو داری می شکونی به خاطرش باید دلیل داشته

باشی....

برای دوست داشتن باید دلیل داشته باشی...

آخه مگه می شه کسی رو که دوسش داری بهت بگه دلیل اینکه منو

دوست داری چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

مگه دوست داشتن باید دلیل داشته باشه؟

چرا دنیا اینجوری شده؟؟؟؟ چرا واسه هر کارمون باید دلیل داشته باشیم,

حتی واسه دوست داشتنمون؟؟؟؟؟؟

میگن سخترین لحظه توی دنیا برای آدمی اینه که به فهمه برای کسی که

تمام زندگیشه فقط یه تجربست همین!!!!!!!

چه قدر خوب بود اگه می تونستم برم توی یه جزیره ی نا شناخته که هیچ

انسانی توش نباشه....

شاید من زیادی احساسیم, شاید بیشتر از حد بهش علاقه دارم , شاید

رفتنش برام سخت باشه و .....

اما دوست ندارم که هیچ کس فکر کنه که حرفام دروغه و از روی احساسات

دارم حرف می زنم حتی......

"چشمهایت وقتی دروغ می گویی زیبا تر می شود...

اگر می خواهی زیبا ترین باشی, همیشه به من بگو دوستت دارم"

در آخرم می خوام آخرین حرفو بهش بزنم چون می دونم اونم این مطلبو می

خونه نمیدونم کی بخونه چون من بهش نمی گم تا خودش بیاد.

آخرین حرفم که در حقیقت یه آرزوست برای تو بهترینم....

آرزویم این است.....

نرود اشک در چشمه تو هرگز, مگر از شوق زیاد....

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه ی هر روز تو عاشق باشی....

عاشق آنکه تو رو می خواهد....

و به لبخند تو از خویش رها می گردد....

و تو را دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد....

به امید اون روز......

 سنتی است غربی اما زبان عشق همیشه و همه جا شنونده دارد. آنهایی که

 به این روز اهمیت می دهند و عاشق هستند به محبوب خود می گویند دوستت